Henri Caffarel

Henri Caffarel, kapłan

/nauczyciel szczęścia/

ŻYCIE I DZIEŁA SŁUGI BOŻEGO KSIĘDZA HERNI CAFFARELA

Dzieciństwo i młodość

Henri Caffarel urodził się 30 lipca 1903 w Lyonie. Jego ojciec Ferdinand Caffarel był handlarzem tkanin wełnianych i filcu. 2 sierpnia 1903 r. jego wuj, ks. Louis Venard, ochrzcił go nadając mu imiona Henri Auguste Marie w bazylice Saint-Martin d’Ainay, najstarszym kościele w Lyonie. Cioteczny pradziadek, Gabriel Venard, był kapłanem-męczennikiem w czasach Rewolucji. Rodzina w ciągu stu lat dostarczyła Kościołowi czternastu księży. Ukazuje to atmosferę w jakiej wzrastał mały Henri.

I Komunię Św. przyjął 22 maja 1911 r. W poprzednim roku, 8 sierpnia 1910 roku, ukazał się dekret Quam singulari Piusa X o komunii dzieci. „To była łaska dla Kościoła - wyzna później ks. Caffarel - a także dla mnie. Jeśli Eucharystia tworzy Kościół, to tworzy także świętych w Kościele. Dekretem Piusa X źródło eucharystyczne zostało szeroko otwarte dla spragnionego ludu chrześcijańskiego”.

W okresie szkolnym uczestniczył w swojej parafii Św. Jana w kółkach zainteresowań oraz w zebraniach i konferencjach Stowarzyszenia Młodzieży Katolickiej. W tym czasie brał udział w rekolekcjach głoszonych przez marystę, o. Plazenet’a. Wówczas zrodziła się pierwsza myśl o kapłaństwie.

Po maturze Henri Caffarel zapisał się na Wydział Prawa. Po błyskotliwym początku - jak sam mówił - został nagle dotknięty jakimś rodzajem niemocy umysłowej. Był zmuszony przerwać studia i wrócić do pracy u ojca. W następnych latach wędrował stale między uniwersytetem a domem, w zależności od stopnia zmęczenia.

Jednocześnie chodził do Domu Studentów Katolickich. Uczestniczył też w „misjach” w rejonie Lyonu, którym przewodził jezuita o. Roullet, mających na celu odnowienie grup Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Francuskiej. Jego kolega szkolny François Varillon tak wspomina: „W niedziele wyjeżdżaliśmy na ewangelizację, były to dla mnie narodziny do życia apostolskiego”. Były nimi także dla Henri Caffarela. W tych latach odbywał też rekolekcje pod przewodnictwem o. Roullet i stawiał sobie pytanie, czy nie wstąpić do jezuitów. Mówił o tym później z humorem: „W rzeczywistości bardzo szybko zrozumiałem, że z moją głową w kawałkach byłem u Jezuitów zdyskwalifikowany”.

Rok 1923 jest dla Henri Caffarela decydujący. To, co było wezwaniem mniej lub bardziej jasnym i szukaniem po omacku drogi życia, krystalizuje się wówczas w definitywne powołanie, ponieważ w marcu 1923 młody człowiek „spotyka” Chrystusa. Mamy proste zwierzenie o tym wydarzeniu uczynione pewnemu dziennikarzowi: „Gdy miałem dwadzieścia lat, Jezus Chrystus w jednej chwili stał się dla mnie Kimś. O, nic szczególnego. Owego odległego marcowego dnia zrozumiałem, że jestem kochany i że kocham i że od tej chwili ta miłość między Nim a mną będzie na całe życie. Wszystko zostało rozstrzygnięte.”

Jeszcze jaśniej mówi o tym w „pożegnalnej konferencji” do odpowiedzialnych Equipes Notre-Dame w 1973 r.: „Wspominam początki [Equipes Notre-Dame]. W istocie, początki sięgają znacznie dalej niż te 35 lat. Sięgają 50 lat. Dlatego, że w marcu 1923 r., dokładnie 50 lat temu, pewnego dnia dotarła do mnie świadomość istnienia Chrystusa, życia Chrystusa, miłości Chrystusa, relacji miłości między Chrystusem i człowiekiem, która stanowi treść życia chrześci-jańskiego, to było dla mnie jak linia podziału wód. Dla mnie życie dzieli się na to przed marcem 1923 i to po marcu 1923. To mnie naznaczyło i od tego dnia miałem tylko jedno pragnienie: wejść samemu jak najgłębiej w tę intymną więź z Chrystusem i to drugie pragnienie: doprowadzić do tego innych, ponieważ dla mnie było to najważniejsze w życiu, dało mi radość życia, urok życia, energię życia. Nie mogę nie życzyć również innym tego spotkania z żyjącym Chrystusem, tego odkrycia, że Bóg jest miłością.”

admin@caffarel.org.pl